Bizim lisenin karşısındaydı Oktay’ın dükkanı. Ahırdan bozma bir yerdi aslında, bakkal desen değil, büfe desen değil. Lise öğrencileri dışında da pek kimsenin uğradığı yoktu, tek sigara satardı Oktay. Başarısının sırrı da buydu, paket taşıyamayacak öğrencilere paketin neredeyse yarı fiyatına sigara satmak. Aslında kimseye eyvallahı olmayan bir adam görünümündeydi, ağzından kendi sigarasınıda düşürmez, aklına gelen herşeye küfür savururdu. Hatta itiraf edeyim, Kıbrıslılarla tanışana kadar duyduğum en sağlam küfürlerinde sahibi oydu (“yedi karını s….” diye küfür mü olur?)
Oktay’ın kendisi kadar çirkin ve yaşlı bir kız kardeşi vardı, dükkanda yardım eder falan. Üniversiteye taşınıp başka bir şehre taşındıktan sonra bile ara ara gidip tek sigarasını aldım Oktay’ın. Belki kim ona g.tçü oktay lakabını taktı sorusuna cevap aradım (evet, Oktay Fethiye’nin çift lakaplı vatandaşlarından sadece biriydi) belkide başka birşey.. Otopark olmuş Tekçi Oktay’ın büfesi, o da zaten yıllar önce ölmüş; liselilerde sigarayı kulak arkası yapacak kıvamda yüzsüz..
Tags: fethiye, norwich, sigara