Korkuyu Bekletirken

olmuyor işte
ne kadar uğraşırsan uğraş
tüm gücünle benden kaç.
yapamıyorsun.
olamıyorsun benim için
herkes gibi.
senden kaynaklanıyor belki
belki benden
umrumda değil nedenler
ben seni düşünüyorum.
gidişinin ardından korkmuyorum.
dönmeyeceksin bir daha
belki,
yada sen de dayanamayacaksın.
bilmem ki?
seni, beni sevesin diye sevmedim
ben!

kaç zaman geçti aradan ayrı ?
ne demiştin bana,
“alişirsin”.
neye alışmalıyım ki ?
sensizliğe ?
bensizliğe ?
kırılmaya yada bir öğleden sonra
akşamdan kalma uyanıp
yanımda seni görememeye ?
başedemeyeceğimi mi sanıyorsun bunlarla ?
evet
sensiz
zayıf yönlerim daha ortada,
acılar kendi aralarında peşkeş çekiyorlar
senin gelmeyeceğini düşününce.
ama bir şey var ki;
sen benim için
“herkes gibi” değilsin!
ve seni yanımda isterken
ihtiyaç duyarken
alışkanlıklarımdan bahsetmiyorum.
su içmek gibi değil bu.
karnın bomboşken birşeyler atıştırmak değil.
bunun adına
“aşk”
diyoruz,
aşık olanlar.
ve aşkın içinde
pek çok girdabın olduğunu
çok iyi biliyorum.
onlardan biri olabilir bu.
başka birşey belki de.
önemsemelerimin en büyüğüsün sen.
yanımda olsan da,
asla olmak istemesen de
seni sevmem için
engel olacağını sanma.
bir yerlerde karşılaşırsak bir gün
sana bakışlarımda daha öncekilerden tek bir fark
göremeyeceksin.
benim için
bir daha
herkes gibi olamayacaksın.
bu demek değil ki
hayatım boyunca hep seni
hep böyle seveceğim.
günün birinde,
belki başkası olacak,
belki başka bir gün daha asla olmayacak.
ne ben burada olacağım
ne sen şimdiki gibi olacaksın.
zaman
çok şey gösterir..
zaman,
çok şey istersen.
zaman…

Tags: ankara